Dierendag special: Jip de poes

Mijn man en ik waren net verhuisd naar een koophuis. En bij het huisje en boompje, hoorde ook een beestje. Wat voor beestje willen we dan? We hadden het er wel eens over, werkten beide toen nog vrij veel dus een hond zou niet de aandacht krijgen die hij verdiende. Een kat dan? Ik kom uit een gezin met kattenhaters… echt, ze houden er niet van. “Ze schijten allemaal bij ons in de tuin, die haarballen!”
Toch wees ik het idee niet gelijk af, eigenlijk leek het me wel gezellig om een poes in huis te hebben, maar toch lieten we het even op zijn beloop.

Een klein verdwaald katje
Op een dag belde mijn schoonzus. Zij woont met haar man en kindjes op een boerderij in een klein dorpje, aan een best wel drukke doorgaande weg. Er waren twee wandelaars bij hun aan de deur gekomen met een jong katje, het beestje liep zielig miauwend in de berm. De wandelaars vroegen of het katje op de boerderij hoorde, maar mijn schoonzus en zwager kenden het beestje niet. Ze hebben het diertje mee naar binnen genomen, het zag er gezond uit, was heel sociaal, at goed en plaste op de kattenbak. Na rondvragen in de buurt bleek niemand te weten waar het katje vandaan kwam. Schoonzus en zwager waren eerst van plan het katje op de boerderij te houden, maar dit katje was zo lief en sociaal, die zou worden afgemaakt door de schuwe boerderijkatten die onder de krassen zaten, gaten in hun oren hadden en ratten vingen in het weiland.

We kunnen altijd even komen kijken..
“Er is een klein katje komen aanlopen, is dat niet wat voor jullie?” zei mijn schoonzus. Mijn man dacht even na, en sprak de volgende zin: “We kunnen altijd even komen kijken…” Alsof je zo’n lief klein katje wat daar heel nieuwsgierig over de tafel liep, ons kopjes gaf, heerlijk lag te spinnen en te slapen op mijn schoot daar gewoon weer kon achterlaten…
En dus reden we na een uurtje weer naar huis, met een klein katje op schoot. Het was een vrouwtje en ze was Jip genoemd door mijn kleine nichtje, net zoals haar lievelingsknuffel.
We maakten thuis een provisorische kattenbak, hadden wat brokjes meegekregen van schoonzus en het katje lag heerlijk bij ons te slapen op een fleecedekentje. De volgende dag de dierenarts gebeld want we wouden zeker weten dat alles goed was met ons katje. Ze was ongeveer 9 weken oud dacht de dierenarts, en “laten we even kijken of ze gechipt is”. Ojee… ik wist niet dat je je zo snel kon hechten aan een dier, maar stel dat dit katje gechipt was? En dat er een baasje was die dit katje ontzettend mistte? Gelukkig bleek Jip niet gechipt, en was ze kerngezond! 🙂

Jips geluk bij een ongeluk
Ondertussen is Jip alweer negen jaar. Ze is heel graag buiten, en ligt vaak languit in de zon te genieten van de warmte. Zo ook op een ochtend in juli. Jip is zo’n kat die graag midden op de weg ligt of zit en dan ook niet aan de kant gaat als er een auto aankomt. “Rij maar om me heen!” zie je haar denken. We hadden dus ook wel verwacht dat dit een keer mis zou gaan, maar niet dat ik zelf daar de schuldige van zou zijn! Ik zat met mijn zoontje in de auto die op de oprit stond. Ik rijd achteruit en voel een hobbeltje, denk nog dat één van de kinderen speelgoed op de oprit heeft laten liggen. Dan zie ik in de spiegel Jip heel hard wegrennen met een hele dikke staart. Ik stap nog even uit de auto om te kijken waar ze blijft, maar zie niks meer. Zal ik haar wel niet geraakt hebben. Maar verder ligt er ook niets meer op de oprit. Ik ga boodschappen doen en wanneer ik thuis kom zit het me toch niet lekker. En ja hoor..in de speeltuin voor ons huis ligt Jip op het gras, heel zielig te miauwen. Ze kan niet meer staan, ze zakt door haar achterpoten. Ik bel de dierenarts en we kunnen gelijk komen.

Een bezoek aan de dierenarts
“Wat zul je je schuldig voelen!” zegt de dierenarts. “Ja zeker..”zeg ik en het huilen staat me nader dan het lachen. “En terecht!” zegt de dierenarts met een dikke grijns. Onder narcose wordt er een röntgenfoto gemaakt en we kunnen aan het eind van de middag bellen voor de uitslag. Jip blijft zolang bij de dierenarts om haar roes uit te slapen. Wanneer we bellen blijkt dat Jip niets gebroken heeft, maar waarschijnlijk een spier die over haar buik loopt gescheurd heeft. Dit moet met rust genezen en Jip mag weer mee naar huis. Daar brengt ze een week door in een konijnenren en op zware pijnstillers waardoor ze bijna de hele dag slaapt. En uiteindelijk, na een week of vier loopt ze weer redelijk normaal, en nu, twee maanden later is er niets meer aan de hand! Nou ja niets meer aan de hand, die lieve Jip rent nu heel hard weg als ik de auto start!

Hebben jullie ook huisdieren? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen!

Reacties

Geschreven door Renate Ottens op 4 oktober 2016

Ik ben Renate en ben 35 jaar oud. Ik ben gelukkig getrouwd met Erik en samen zijn wij de trotse ouders van een dochter en zoon....

Meer over Renate Ottens