Reizen in eigen land

De laatste jaren droom ik van verre vakanties. Australië, Azië en Amerika. Hoe verder hoe beter. Maar vroeger was dat anders. Toen was ik al heel blij met een weekje Epe. Het begon altijd met de nodige dilemma’s: welke knuffels mogen mee? Want als er maximaal 4 mee mochten, dan waren er zo’n 10 knuffels die eenzaam moesten achterblijven. Gelukkig had ik een broer en zus, die vanwege hetzelfde dilemma, wel een plannetje met me wilden smeden. Dus zo stonden we op dag van vertrek met z’n tweeën op het balkon, knuffels aan touwtjes naar beneden te hijsen. Nummer drie stond op de grond, om de knuffels te bevrijden en vervolgens naar de auto te smokkelen. Want zeg nou zelf: via het balkon knuffels mee smokkelen is toch stukken onopvallender dan via de achterdeur?

Als de auto was volgeladen, konden we vertrekken. Een uur lang moesten we in de auto zitten. Voor mijn gevoel reden we naar de andere kant van de wereld. Na twee minuten rijden haalde ik de verboden knuffels te voorschijn, niet door hebbende dat we nog heel makkelijk om konden keren. Nog twee minuten verder was het tijd voor een snoepje. Twee lange minuten daarna vroeg ik of we er nou éíndelijk waren, want ik moest inmiddels wel erg nodig naar de wc. Na 60 minuten rijden kwamen we aan op de camping, waar we een huisje hadden gehuurd. Het feest kon beginnen: de ochtenden bestonden uit knutselen op de camping en in de middag gingen we zwemmen of nabijgelegen dorpjes bezoeken. Hoewel de 60 minuten in de auto een eeuwigheid leken te duren, was de week zelf tot mijn grote verdriet zo voorbij. Een nieuw uur in de auto brak aan, dit keer met betraande oogjes.

Inmiddels is er heel wat veranderd. Van een paar uurtjes in de auto word ik niet meer anders. Deze zomer ruil ik zelfs de auto in voor de trein en zal ik samen met een vriendin Oost-Europa per trein gaan verkennen. Wat echter niet veranderd is, is dat ik stiekem altijd nog wel een beetje verdrietig ben als er een eind komt aan mijn vakantie.

Reacties

,

Geschreven door Madelon Weijenborg op 17 augustus 2016

Mijn naam is Madelon Weijenborg. Ik ben 24 jaar. Momenteel woon ik samen met mijn ouders in een klein dorp in de Achterhoek. Vanaf september zal...

Meer over Madelon Weijenborg