Vakantieperikelen – Belevenissen en avonturen op vakantie

Onze buren in Benidorm
Het is november 2000, en een vriendin en ik besluiten samen voor het eerst op vakantie te gaan met het vliegtuig. Spanje trok ons wel, en dan vooral de Costa Blanca. Uiteindelijk, vraag mij niet waarom, werd het Benidorm. En alle vooroordelen over Benidorm in november zijn waar, alleen maar overwinteraars, te dikke en te bruine dames in bikini of topless, en allen al behoorlijk op leeftijd. In november was de temperatuur nog heel aangenaam, en vanuit ons appartement op de 17e verdieping hoefde je alleen de boulevard over te steken om bij het strand te komen.

In het appartement naast ons zat een Nederlands gezin. Vader en moeder en twee kinderen. Er werd veel geruzied, geschreeuwd en gescholden, en doordat er tussen de twee appartementen een afgesloten tussendeur zat, kregen wij alles mee. Op een avond was er een mooi vuurwerk op het strand wat wij vanaf de boulevard bekeken. Daarna nog even wat drinken en hop, weer met de lift omhoog naar ons appartement. Boven aangekomen zien wij tot onze schrik dat er voor de deur van het appartement naast ons, waar het ruziënde Nederlandse gezin verbleef, afzettingslinten van de politie hangen. Er zou toch niets gebeurd zijn? Hebben ze elkaar de hersens ingeslagen? We gaan ons appartement binnen en de stilte in het appartement naast ons klinkt doods.. We bedenken wat er allemaal gebeurd zou kunnen zijn, en wat we gaan doen als blijkt dat ze elkaar echt vermoord hebben, gaan we dan naar huis?

Uiteindelijk besluiten we poolshoogte te nemen bij de conciërge van het gebouw. Deze vriendelijke Spaanse meneer snapt niks van ons verhaal, en zegt dat hij van niets weet maar gaat toch maar met ons mee naar boven. Bij de aanblik van de afzetlinten voor de deur begint hij een klein beetje te lachen. Hij klopt aan en…de vader van het gezin doet open! We vragen wat er aan de hand is, dat we erg geschrokken zijn van de afzetlinten. De vader begint heel hard te lachen, de rest van het gezin komt erbij en samen hebben ze de grootste lol. Wat blijkt, zij hebben ook naar het vuurwerk gekeken en vonden het grappig om na die tijd de afzetlinten mee te nemen, en hebben deze voor de gein bij hun voor de deur gehangen!

Achteraf kunnen wij er ook wel om lachen, en zijn we blij dat deze mensen ook eindelijk eens samen lol gehad hebben in plaats van dat geruzie!

Wandelen in de Eiffel
Een vakantie die ons ook is bijgebleven is een vakantie in de Eiffel in Duitsland. DSCF1634We hadden nog geen kinderen en overnachtten in een hotel. We zaten vlakbij de grens met Luxemburg en ik had daar een mooie wandelroute gevonden op internet waarbij je door een ravijn liep en daarna bovenlangs het bos door. De route en een kaartje uitgeprint en we besloten te gaan. De weersverwachting was niet heel goed voor die dag, maar toen we begonnen met onze tocht was het weer nog prachtig. De wandeling was ook prachtig, je liep door een ravijn met aan beide kanten hoge rotspartijen die de lucht in staken. Het was er erg rustig, aan het begin kwamen we nog wel wat mensen tegen maar later niet meer. We rustten wat uit op een bankje en genoten van het uitzicht, de prachtige rotsen en het mooie bos om ons heen. Het kaartje hadden we eigenlijk helemaal niet nodig, je kon in het ravijn maar één kant op dus verdwalen was niet mogelijk.

Nadat we uitgerust waren gingen we weer verder met onze tocht. DSCF1632We liepen nu meer naar boven en kwamen uiteindelijk bovenaan het ravijn uit. In de verte rommelde het wat, maar het was nog droog. Nog wel, want 5 minuten later kwam de regen met bakken uit de lucht. We moesten ergens schuilen, maar waar? Ondertussen kwam het onweer steeds dichter bij, en we vonden het eng om onder de bomen te blijven. In de verte doemde weer een rotspartij op, en onderin die rots zat een kleine grot. Snel renden we er naar toe en bleven daar schuilen voor het slechte weer. “Hoever moeten we nog?” zei manlief. Ik voelde met mijn hand in mijn zak om de kaart te pakken, maar niets.. andere zak dan? Ook niets.. Tas op de kop..niets. Ineens bedenk ik me dat ik het kaartje naast me neer had gelegd op het bankje waar we wat gerust hadden.. en hem niet heb meegenomen.

Daar zitten we in de grot, de onweer heel dichtbij, harde knallen en de regen die met bakken uit de lucht bleef vallen. We waren al wel een uur niemand meer tegen gekomen en het hele bos leek uitgestorven. We hadden onze telefoons niet meegenomen, we hebben toch geen bereik dachten we. We hoorden rare geluiden, brekende takjes en roken de geur van dieren. “Zouden hier wolven zitten? Of beren?” We probeerden elkaar gerust te stellen, maar ondertussen begon de paniek toe te slaan.

Het onweer zakte wat af en we besloten toch maar verder te lopen. DSCF1646In de verte leek het wat lichter te zijn, dus die kant maar op. Uiteindelijk komen we uit aan de rand van het bos, en zien heel in de verte een dorpje liggen, en hopen dat dit het dorpje is waar we de auto geparkeerd hebben. Ondertussen blijft het maar regenen, en niet zo’n klein beetje ook. We zijn allebei doorweekt! Als we uiteindelijk in het dorpje aankomen is het droog en schijnt de zon. De mensen kijken ons aan, we zijn drijfnat, en het water loopt in straaltjes van ons af. Niet wetende wat wij beleefd hebben en hoe bang we zijn geweest. Gelukkig vinden we al bibberend onze auto.

Een jaar later zijn we weer in deze omgeving en besluiten we opnieuw de route te gaan lopen. Het is nu een stralende dag en de weersverwachtingen zijn prima. We lopen weer door het ravijn, nog steeds even mooi. Alleen lopen er nu wel honderd Nederlanders door ditzelfde stukje bos, op teenslippers, in korte broeken, vers van de nabij gelegen camping. Er zijn mensen aan het bergbeklimmen, we lopen regelmatig in de file, het hele bos is vol met mensen. Erik en ik kijken elkaar aan en krijgen ontzettend de slappe lach, dat dit bos ons zo bang heeft gemaakt!

En nu staan we aan de vooravond van een nieuwe vakantie. Morgen gaan we naar Sauerland, samen met de kinderen, en hopen we op een relaxte superweek, met niet al te veel avontuur! 😉

Reacties

,

Geschreven door Renate Ottens op 15 augustus 2016

Ik ben Renate en ben 35 jaar oud. Ik ben gelukkig getrouwd met Erik en samen zijn wij de trotse ouders van een dochter en zoon....

Meer over Renate Ottens